موسسه انتشارات دانشگاه تهران نشریه هنرهای زیبا: هنرهای تجسمی 2228-6039 مقالات آماده انتشار 2025 12 13 The Archaeology of The Transformation of War Imagery in German Weimar Republic Painting دیرینه‌شناسی تحول نگرة جنگ در نقاشی جمهوری وایمار آلمان 104987 10.22059/jfava.2025.399724.667538 FA مائده مهرابی کارشناسی ارشد گروه نقاشی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران سمیرا رویان استادیار گروه نقاشی/دانشکده هنر و معماری/دانشگاه تربیت مدرس/تهران/ایران Journal Article 2025 08 04 War imagery has historically functioned as a potent instrument within historical painting, employed to glorify conflict, consolidate national identity, and legitimize militaristic ideologies. Traditional battle scenes often depicted war in idealized terms—heroic soldiers, commanding leaders, and orderly combat—presenting warfare as noble and purposeful. However, the catastrophic scale of World War I fundamentally altered both the reality of war and its artistic representation. This study examines the transformation of war imagery in German painting between 1871 and 1933, tracing the shift from the Wilhelmine Empire’s celebratory militarism to the Weimar Republic’s critical, often brutal depictions of conflict. It also investigates the socio-political forces behind this evolution, revealing how art both reflects and challenges dominant power structures.<br /> The study addresses two key questions: How did post-WWI German paintings differ from pre-war depictions of war and militarism? and What historical and social factors drove these changes? To answer these, it analyzes a selection of German paintings across three themes—military leadership, the soldier-hero, and battle scenes—comparing works from the Wilhelmine Empire (1871–1918) and the Weimar Republic (1919–1933). Methodologically, it combines aesthetic analysis (examining composition, color, and symbolism) with Foucault’s discourse analysis, exploring how power and ideology shape visual narratives.<br /> The findings reveal a stark contrast between the two periods. Wilhelmine-era paintings, such as those by Anton von Werner, employed symmetrical compositions, warm colors, and idealized figures, presenting war as heroic and morally justified. These works served as propaganda, reinforcing Prussia’s military triumphs and fostering nationalist sentiment. In contrast, Weimar-era artists like Otto Dix, George Grosz, and Max Beckmann rejected glorification, instead using fragmented forms, grotesque realism, and brutal imagery to expose war’s horrors. Their works depicted disfigured soldiers, ruined landscapes, and chaotic violence, directly challenging pre-war myths.<br /> Three major factors influenced this transformation:<br /> 1. Postwar Societal Trauma: The collective experience of Germany’s defeat, subsequent economic ruin, political instability, and widespread mourning fostered a deep cultural disillusionment. Artistic production naturally shifted from a mode of celebration to one of sharp critique, mirroring the public’s prevailing anger, despair, and skepticism toward former authorities.<br /> 2. Artists’ Direct War Experiences: Many Weimar painters served as combatants in World War I, witnessing its unprecedented devastation. Consequently, their art transformed into a vehicle for processing profound personal and collective trauma, consciously rejecting nationalist heroics in favor of an unflinching, accusatory realism.<br /> Ultimately, this study demonstrates the constitutive power of visual art to both shape and vigorously contest national identity and historical memory. Where Wilhelmine paintings functioned to reinforce state-sanctioned militarism, Weimar art served as a formidable instrument of subversion, harnessing visual culture to mourn, to protest, and to provoke critical consciousness. By tracing this definitive evolution, the research underscores that war imagery does not merely passively mirror historical change but actively mediates public perception and influences the terms of cultural discourse. The decisive shift from heroic idealism to brutal realism in German war painting thus underscores the profound impact of catastrophic historical events on artistic expression—and affirms art’s enduring role as a vital force for social critique, ethical remembrance, and potential transformation. تصویرگری جنگ همواره در نقاشی ملی‌گرای آلمان با ویژگی‌هایی مشابه و برای ترویج غرور ملی و توجیه خشونت نظامی به‌کار می‌رفت ولی با وقوع جنگ‌های جهانی اول و دوم، هم شیوه‌های جنگ و هم بازنمایی هنری آن دگرگون شد. این پژوهش تحولات زیبایی‌شناختی و نمادین تصویر جنگ و سرباز در نقاشی جمهوری وایمار آلمان (1871-1933) و عوامل سیاسی-اجتماعی مؤثر بر آن را بررسی می‌کند. برای پاسخ به این پرسش‌ها که «تصویر جنگ در نقاشی‌های پس‌از جنگ جهانی اول چه تفاوتی با دوره پیش‌از جنگ داشت؟» و «چه عوامل تاریخی و اجتماعی این تغییرات را شکل داد؟»، نمونه‌هایی از نقاشی‌هایِ مرتبط در سه موضوعِ فرماندهی نظامی، سرباز-قهرمان و صحنۀ نبرد در دو دورۀ امپراتوری ویلهلمی و جمهوری وایمار، با رویکرد دیرینه‌شناسیِ فوکو تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد بازنمایی جنگ در دورۀ وایمار دچار تحول بنیادین شد. آثار دورۀ ویلهلمی با ترکیب‌بندی متقارن، سبک نئوکلاسیک و رنگ‌های گرم، نظامی‌گری را قهرمانانه و مشروع نشان می‌دادند، حال آن‌که نقاشی‌های دورۀ وایمار در سبک عینیت نو، با نمایش معلولان و ویرانی‌های جنگ، گفتمان رسمی را به چالش کشیدند. این تغییر تحت‌تأثیر سه عامل شکل گرفت: تجربۀ مستقیم هنرمندان از جنگ، شرایط بحرانی پس‌از جنگ و فضایِ آزاد جمهوری وایمار. نتایج پژوهش بر نقش هنر در بازتعریف هویت ملی و نقد گفتمان‌های مسلط تأکید دارد.