تکنیک کولاژ از دهه 1910م به عنوان یکی از روش‌های بنیادین نقاشی مدرن، با بهره‌گیری از مواد و متریال‌های متنوع، فضایی برای خلق آثار چندلایه فراهم کرد. استفاده کولاژ، از دوره‌های پیشین تاکنون به طرق مختلفی در خلق آثار تجسمی انجام شده است و بهره‌گیری از این تکنیک، امروزه در طراحی‌های گرافیک پست‌مدرن و به طور خاص پوسترها مشاهده می‌شود. این پژوهش با هدف تحلیل ساختاری پیوند تکنیک‌های نقاشی کولاژ با طراحی گرافیک پست‌مدرن ایران، به این سوال پاسخ می‌دهد که چگونه ویژگی‌های ساختاری کولاژ در گرافیک پست‌مدرن ایران بازتاب یافته و به تقویت مولفه‌های پست‌مدرنیسم کمک کرده است؟ این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و بررسی اسناد کتابخانه‌ای، و تدوین چارچوب نظری مبتنی بر مولفه‌های پست‌مدرنیسم و آثاری از نظریه‌پردازان، ساختار تکنیک‌های نقاشی کولاژ را در پوسترهای پست‌مدرن ایران تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد کولاژ با استفاده از مواد و تکنیک‌های متنوع، نقش مهمی در بازتاب انتقاد و تنوع در گرافیک پست‌مدرن ایران داشته است؛ همچنین تکنیک کولاژ با ایجاد لایه‌های معنایی چندگانه و ترکیب عناصر متضاد، زمینه‌ساز تقویت گفتمان انتقادی و کثرت‌گرا در گرافیک پست‌مدرن ایران شده است. همچنین، تکنیک کولاژ در گرافیک پست‌مدرن ایران توانسته است با پیوند دادن عناصر بصری سنتی و نوآورانه، بستری برای بازنمایی هویت فرهنگی معاصر و تعامل میان گذشته و حال فراهم آورد.